.:: วัดบ้านตะโคง ::. - การขอโทษและการให้อภัย

ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เว็บไซต์ สาระธรรมบันเทิง ร้อยรสบทกลอน บทกวีเพื่อชีวิต ข้อมูลข่าวสารคณะสงฆ์ งานบัญชีเลขานุการ คำขวัญประจำอำเภอบ้านด่าน "ลำตะโคงไหลผ่าน ด่านช้างบรรพการ งานประเพณีหลากหลาย มากมายกสิกรรม วัฒนธรรมรุ่งเรือง คูเมืองในอดีต"




	โทร.089-4849570 E-mail ru-e@windowslive .com

เมนูหลัก

วัดในเขตอำเภอบ้านด่าน

ค้นหา :
ค้นหาภายในเว็บ :

มีผู้เข้าเยี่ยมชม

คน ตั้งแต่ กรกฎาคม 2551


	รวมภาพพุทธประวัติ


	พุทธธรรม


	พระไตรปิฎก


	ภาพพุทธประวัติลายเส้น


	โพธิยาลัย


	นิทานชาดก


	วัดญาณเวศกวัน


	ศาลาธรรม


	ปุ๋ยชีวิต


	สาระธรรม ขำขัน


	มุมบ้านมหาดอทคอม


	วาทศิลป์


	รวมบทแหล่


	เทศนาวาไรตี้


	นานาสาระ


	สุดยอดภาพวิว


	ภาพวาดวอลเปเปอร์


	สุดยอดลายไทย


	หนังสือน่าอ่าน


	มุมงานส่วนตัว(ผู้ดูแลระบบ)


	เข้าระบบ

	ชื่อเรียก รหัสผ่าน รหัสลับ: กรุณาพิมพ์รหัสลับที่นี่ ถ้าท่านยังไม่ได้เป็นสมาชิก? ท่านสามารถ สมัครได้ที่นี่ ในการเป็นสมาชิก ท่านจะได้ประโยชน์จากการตั้งค่าส่วนตัวต่างๆ เช่น ฉากหรือพื้นโปรแกรม ค่าอ่านความคิดเห็น และการแสดงความเห็นด้วยชื่อท่านเอง


	ผู้ที่กำลังใช้งานอยู่

	ขณะนี้มี 11 บุคคลทั่วไป และ 0 สมาชิกเข้าชม ท่านยังไม่ได้ลงทะเบียนเป็นสมาชิก หากท่านต้องการ กรุณาสมัครฟรีได้ที่นี่

การขอโทษและการให้อภัย

การขอโทษและการให้อภัย

การรู้จักขอโทษนั้นเป็นมารยาทอันดีงามสำหรับตัวผู้ทำเอง และเป็นการช่วยระงับหรือช่วยแก้โทสะของผู้ถูกกระทบกระทั่งให้เรียบร้อยด้วยดีในทางหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าการขอโทษคือการพยายามป้องกันมิให้มีการผูกเวรกันก็ไม่ผิด

เพราะเมื่อผู้หนึ่งทำผิด อีกผู้หนึ่งเกิดโทสะเพราะถือความผิดนั้นเป็นความล่วงเกินกระทบกระทั่งถึงตน แม้ไม่อาจแก้โทสะนั้นได้ ความผูกโกรธหรือความผูกเวรก็ย่อมมีขึ้น ถ้าแก้โทสะนั้นได้ก็เท่ากับแก้ความผูกโกรธหรือผูกเวรได้ เป็นการสร้างอภัยทานขึ้นแทน อภัยทานก็คือการยกโทษให้ คือการไม่ถือความผิดหรือการล่วงเกินกระทบกระทั่งว่าเป็นโทษ

อันอภัยทานนี้เป็นคุณแก่ผู้ให้ ยิ่งกว่าแก่ผู้รับ
เช่นเดียวกับทานทั้งหลายเหมือนกัน
คืออภัยทานหรือการให้อภัยนี้ เมื่อเกิดขึ้นในใจผู้ใด
จะยังจิตใจของผู้นั้นให้ผ่องใสพ้นจากการกลุ้มรุมบดบังของโทสะ

โกรธแล้วหายโกรธเอง กับโกรธแล้วหายโกรธเพราะให้อภัย ไม่เหมือนกัน โกรธแล้วหายโกรธเองเป็นเรื่องธรรมดา ทุกสิ่งเมื่อเกิดแล้วต้องดับ ไม่เป็นการบริหารจิตแต่อย่างใด แต่โกรธแล้วหายโกรธเพราะคิดให้อภัย เป็นการบริหารจิตโดยตรง จะเป็นการยกระดับของจิตให้สูงขึ้น ดีขึ้น มีค่าขึ้น

ผู้ดูแลเห็นความสำคัญของจิต จึงควรมีสติทำความเพียรอบรมจิตให้คุ้นเคยต่อการให้อภัยไว้เสมอ เมื่อเกิดโทสะขึ้นในผู้ใดเพราะการปฏิบัติล้วงล้ำก้ำเกินเพียงใดก็ตาม พยายามมีสติพิจารณาหาทางให้อภัยทานเกิดขึ้นในใจให้ได้ ก่อนที่ความโกรธจะดับไปเสียเองก่อน

ทำได้เช่นนี้จะเป็นคุณแก่ตนเองมากมายนัก ไม่เพียงแต่จะทำให้มีโทสะลดน้อยลงเท่านั้น และเมื่อปล่อยให้ความโกรธดับไปเอง ก็มักหาดับไปหมดสิ้นไม่ เถ้าถ่านคือความผูกโกรธมักจะยังเหลืออยู่ และอาจกระพือความโกรธขึ้นอีกในจิตใจได้ในโอกาสต่อไป

ผู้อบรมจิตให้คุ้นเคยอยู่เสมอกับการให้อภัย
แม้จะไม่ได้รับการขอขมา ก็ย่อมอภัยให้ได้

ในทางตรงกันข้าม ผู้ไม่เคยอบรมจิตใจให้คุ้นเคยกับการให้อภัยเลย โกรธแล้วก็ให้หายเอง แม้ได้รับการขอขมาโทษ ก็อาจจะไม่อภัยให้ได้ เป็นเรื่องของการไม่ฝึกใจให้เคยชิน

อันใจนั้นฝึกได้ ไม่ใช่ฝึกไม่ได้ ฝึกอย่างไดก็จะเป็นอย่างนั้น ฝึกให้ดีก็จะดี ฝึกให้ร้ายก็จะร้าย...

: พระนิพนธ์ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช วัดบวรนิเวศวิหาร..

ขอบคุณลานธรรมจักร

ติดประกาศ อาทิตย์ 07 มี.ค. 10@ 07:42:21 ICT โดย rueng


	ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

	· ข้อมูลเพิ่มเติม · เสนอข่าวโดย rueng เรื่องที่นิยมอ่านมากสุด : อาลัย..พ่อ


	คะแนนของบทความ

	คะแนนเฉลี่ย: 0 จำนวนผู้ลงคะแนน: 0 โปรดสละเวลาให้คะแนนสำหรับบทความนี้:


	ส่วนเพิ่ม

	หน้าเอกสารสำหรับเครื่องพิมพ์

"การขอโทษและการให้อภัย " | สมัครสมาชิกที่นี่ | 0 ข้อคิดเห็นต่างๆ

ความคิดเห็นที่แสดงนี้เป็นของเป็นของผู้ลงประกาศ. ทางเว็บไซต์ ไม่ขอรับผิดชอบในเนื้อหาเหล่านี้.


	ผู้ไม่ลงทะเบียน ไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น , โปรด ลงทะเบียน